+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

บูมแสดงความยินดี ???

สวัสดีครับ

                 หลังจากเปิดตัวไดอารี่ออนไลน์ของลูกผู้ชายผู้กล้าหาญ ด้วยนิทรรศการภาพถ่ายฯ ไปแล้ว มีการตอบรับดีมากเลยทีเดียวครับ มิตรสหายพากันมาเยี่ยมเยือนต้อนรับกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่งน่าดู

(แต่เช็คยอดแล้ว  ยอดนิ่งอยู่ที่ 16 ราย มาหลายวันแล้ว ตอนทำอยู่ ณ เย็นตาโฟ อยู่ราวๆนี้แหละ  ถือว่าเยอะแล้ว คนเม้นท์เนี้ยถือว่ารักกันจริงนะเนี้ย รับไปเลยครับ คนละช่อ

 

(ก๊อปมาจากเน็ตนะครับ ไม่ได้ทำเอง)

 

               ทีนี้ละครับ พี่น้องครับ หาโอกาสยากแล้วละที่ผมจะนำรูปมาลงแบบนี้ เพราะว่า คอมที่หอผม ไม่ได้ต่อเน็ต (และก็ต่อไม่ได้ซะด้วย) ทุกวันนี้ผมจะใช้เน็ตได้ก็ต่อเมื่อ

                 + ใช้เน็ตที่ทำงาน

                + มาแอบใช้เน็ตที่ ม. 

                + กลับไปบ้านที่ นย. (นครนายกครับ

                   ใม่ใช่ หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน : P อิอิ )

               ซึ่งทั้งสองช่องทางแรกนี่ ยากพอดูครับ เพราะต้องเอารูปจากกล้องลงคอมที่หอ จัดการลดขนาดแต่งภาพซะให้เรียบร้อย Save ใส่บรรดาเครื่องมือหน่วยความจำสำรองทั้งหลาย แล้วถึงจะมาอัพโหลดได้ และก็แน่นอนครับ Save เครื่องโน่น เสียบเครื่องนี้กันอยู่บ่อยๆ มิวายไวรัสคอมพิวเตอร์ ถามหาอีกตามเคยแน่ๆ !!!     และถ้าเอาไวรัสไปติดระบบเน็ตเวริคที่ทำงานนะ  แถมอัพโหลดออะไรส่วนตัวในที่ทำงานบ่อยๆนะ  ก็มีหวังถูกเพ่งเล็ง ละซิครับนี้ 5555

               เหลือช่องทางสุดท้าย เมื่อได้กลับบ้าน นย. ทีนี้ละได้มาจัดนิทรรศการภาพถ่ายกันอีกรอบแน่ๆ  แต่จะจัดเรื่องอะไรเดี่ยวดูอีกที ทำอัลบัมนู้ด ดีไหมครับพี่น้อง ???

( ตอบได้ทันควัน ไม่เอาอะ หุ่นหยั่งไอ้ปอ ผีบางตนยังดูดีกว่า !!! อ้าวววววว)

 

 

 

 

 

 

ต่อไปนี่ละก็ พี่น้องได้อ่านไดผมกันตาฉ่ำแน่ละครับ ผมมันขึ้นชื่ออยู่แล้ว ไอ้ปอ (สุดหล่อ)ชอบอัพไดยาว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            

              บูมแสดงความยินดี ???

         

ภาพประกอบเนื้อหา  ชื่อภาพ : บูม    ช่างภาพ : "พลโทสุจินต์"

( เห็นภาพแล้ว พี่น้องดูซิครับ รูปนี้พ่อผมถ่ายเอง ดีเป็นธรรมชาติดีออก ภาพก็มุมกว้างเห็นบรรยากาศ

พ่อผมเรียนวิศวะนะ  ไม่ได้เรียนโฟโต้อย่างช่างภาพรูปหล่อนั่น พ่อยังถ่ายดีกว่าเขาตั้งเยอะ

 

ไม่ได้ยกยอพ่อนะ แต่รู้สึกว่ามันดีกว่าจริงๆ หรือพี่น้องว่าไงครับ

 

(อ๋อ เป็นความรู้เสริมนิดนะครับสำหรับคุลลคลทั่วไป

...... หลักสูตรของ ร.ร.นายร้อย จปร. ร.ร.นายเรือ ร.ร.นายเรืออากาศ นอกจากวิชาทางการนำทหารและการเสริมสร้างคุณลักษณะเฉพาะสำหรับนายทหารหลักแล้ว ในส่วนของการศึกษาภาควิชาการ ยิ่งในสมัยที่พ่อผมเรียน เนื้อหาเน้นหนักไปทางวิศวะและวิทยาศาสตร์ ระดับปริญญาตรี และถึงแม้ในระยะหลังจะเปิดสาขาทางสังคมศาสตร์ บริหารรัฐกิจ เพิ่มแล้ว แต่ในช่วงชั้นปีที่ 1-2 ก็ต้องเรียนวิชาพื้นฐานทางวิศวะและวิทยาศาสตร์ เหมือนกันทุกคน อยู่ดี)

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               ทีนี้มาถึงเรื่องที่ผมจะพูดตามหัวข้อบ้าง ความจริงก็คิดไว้นานแล้วแต่ยังไม่ได้มีโอกาสถ่ายทอดซักที พอถึงคราวตัวเองก็เลยว่าต้องพูดกันไว้ซักหน่อย

               ในหลายๆ ม. คงมีธรรมเนียมการบูมแสดงความยินดีกับพี่บัณฑิตในวันรับปริญญา วิธีการก็คือการจัดคน ซึ่งก็น้องปีหนึ่งนั่นแหละให้ได้ซักจำนวนนึง พอที่จะล้อมวงรอบตัวพี่บัณฑิตได้ ผมขอเรียกว่า วง ก็แล้วกัน บูมด้วยเพลงบูมของ ม. ของคณะ ของวิชาเอก (สาขา) ตัวเอง บางวงก็เพิ่มด้วยการ ร้องเล่นเต้นเพลงสนุกๆต่างๆ ซึ่งบางเพลงเนื้อหาก็ทะลึ่งตึงตังล่อแหลม  และเมื่อบูม เสร็จก็เป็นธรรมเนียมอีกนั่นแหละ ที่พี่จะต้องหยอดสินน้ำใจให้น้องๆแต่ละวง และสินน้ำใจต่างเหล่านี้นี่แหละ ที่น้องๆนำมาทำกิจกรรมภายในเอก ซึ่งผมเองก็ยอมรับว่าเป็นการหารายได้เข้าเอกที่สะดวกใจกว่าการไล่เก็บกันเป็นรายอาทิตย์รายเดือนให้เพื่อนที่ไม่สะดวกต้องเดือดร้อน หรือการขายข้าวขายของ สมุด เสื้อ ให้ต้องเกิดผิดใจกันเมื่อมีปัญหาทางการจัดการ

               ในตอนที่ผมอยู่ปี 1 แล้วร่วมวงกับเพื่อนๆไปบูมให้พี่ในตอนนั้น ผมรู้สึกว่า การที่จะได้สินน้ำใจจากพี่ๆ เขาคนละ 10บาทนี่ก็ถือว่าเยอะแล้ว ถึงแม้ๆพี่จะตาเขียวว้ากเล็กๆ ให้บูมหลายๆรอบ  หรืออำเล่นๆ เพื่อทดสอบกำลังใจบ้าง แต่ก็สนุกดี

 ส่วนตัวผม และเพื่อนอีกหลายคน การบูมให้ได้ "เงิน" นั้นคงไม่ใช่เป้าหมายเป้าหมายหลัก

แต่การทำให้รู้สึกว่า เรายินดีกับพี่เขาจริงๆ นั่นคงจะน่าปลื้มใจกว่า

 

แต่ช่วง1-2 ปีหลังมานี่ ผมรู้สึกว่า บรรยากาศมันเปลี่ยนไป !!!

 

+ เพลงบูมบางเพลง ไถกันซึ่งๆหน้า ต้องให้แบงค์ใหญ่  ทำให้พี่บัณฑิตรู้สึกว่า "ถ้าตูไม่ให้สงสัยมีล้อมปราบ หรือไม่ก็แอบตอดเล็กตอดน้อย กันเวลาทีเจอกันคราวหลัง โดนมากะตัว ตอนเดินแถว น้องพูดซะะดัง เนี้ยพี่คนเนี้ย โคตรงกเลย ให้มาสิบบาทเอง" ดีนะที่มีแค่เสียงเดียว

+ เพลงบูมบางเพลง ทะลึ้งตึงตังจนเกินงาม มีการลงไปเกลือกกลิ้งกับพื้น ทั้งๆทั้งที่อยู่ในเครื่องแบบนิสิต-นักศึกษาซึ่งเป็นชุดที่มีกฎหมายรองรับ ทุกมหาวิทยาลัย

    ชุดนิสิตนักศึกษาทุกมหาวิทยาลัย เป็นชุดที่สามารถเข้าเฝ้าฯ ได้

      ในหลายๆ ม. เป็นชุดที่ เจ้าฟ้าเคยฉลองพระองค์มาแล้ว  มีตราของ ม. ซึ่งหลายๆ ม. เป็นตราประจำพระองค์ หรือเป็นตราที่ได้รับพระราชทานมา

 

+ ได้เท่านี่อ้อนวอนจะเอามากขึ้น บางทีอ้อนจนพี่บัณฑิตอาย

+ บางวง "ไม่ได้ตังค์ไม่บูม" เจอมากับตัวตอนที่ วันซ้อมใหญ่ และวันรับพระราชทาน ตามระบบ รปภ.เขาไม่ให้เอาโลหะเข้าไป ผมเลยตัดปัญหาโดยฝากของไว้รวมทั้งกระเป๋าตังค์ด้วย พอลงมาก็คือสภาพของคนไม่มีตังค์ติดตัว เจอน้องบางวงก็ต้องบอกไปตามตรง บางวงไม่เชื่อ บางวงเป็นอย่างว่า คือ สลายตัวไปเลย

   แต่บางวงก็ต้องขอชื่นชมไว้ตรงนี้ครับ "ไม่มีตังค์ไม่เป็นไรค่ะ/ครับพี่   หนู/ผมบูมให้"

       

 

 

 

 

 

ประเพณีบูม ผมว่ามันเป็นประเพณีที่ดีมากนะครับ

ลักษณะของวิธีการ มันเป็นการสร้างความภาคภูมิใจให้บัณฑิต

เป็นการสร้างสีสรรให้กับงาน

ถ้าเราทำอยู่ในจุดที่เหมาะสม

ผมไม่ได้จะโทษน้องเพราะน้องก็ทำตามที่พี่ๆสอนมา

น้องๆเขาได้ตังค์มาก็ดีใจ

 

 

 

 

 

 

แต่.... พี่ไม่อยากให้น้องทำเพื่อตังค์

พี่ไม่อยากให้มันเป็นธุรกิจ

พี่อยากให้น้องทำด้วยใจ

เรื่องเงินขอให้มันเป็น สินน้ำใจจริงๆ

เสียความรู้สึกนะ กับ "ไม่ได้ตังค์ ไม่บูม"

ไม่ใช่งกหรอก....

พี่ทำงานแล้ว ทำให้รู้สึกว่า เงินทองที่ได้มามันยากเย็นจริงๆ

ต่อให้พี่ทำงานได้เงินเดือนหลายๆหมี่น พี่ก็ต้องคิดแบบนี้

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกับคนที่ทำงานปีแรก ก็พอแค่เลี้ยงตัว

คนที่เขาเตรียมตัวมาแล้วก็ดีไป แล้วคนที่เขาไม่ได้เตรียมตัวมาล่ะ ??

 

 

อยากให้น้องนึกถึงเครื่องแบบที่สวม เทศะของงาน วันนั้นผู้คนเป็นหมื่นๆคน มาในที่ที่นึง มันจะเป็นภาพที่บอกต่อกันไปกี่ปาก

 

 

ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษ พี่บัณฑิต คนที่เริ่มให้แบงค์ใหญ่ เป็นคนแรกในประวัติศาสตร์การบูมแสดงความยินดี ในชาติไทย

 ฮ่าๆๆๆๆ แล้วจะหาพี่แกเจอไหมล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลงเรียนเพื่อหนีรัก

 

หลายๆ คน คงจำกันได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ ผมประสบอุบัติเหตุทางหัวใจ

ถ้าใครจำไม่ได้หรือ ยังไม่ทราบ กลับไปอ่านได้ที่ [คลิก!!!]

บาดแผลเพิ่งหายดี แต่ยังมีสะเก้ดอยู่ 555 นอกจากงานประจำแล้ว ผมยังไปเรียนิเศษภาษาอังกฤษที่ เอยูเอ ราชดำริ ในตอนเย็นวันจันทร์-พุธ-ศุกร์ เรียนมาได้หลายเลเวลแล้ว เพราะอยากให้ภาษาอังกฤษคุ้นๆ หูไว้   (อย่าถามครับว่าอยู่เลเวลไหน) พอดีเมื่อวานนี้ จบเลเวล ทีแรกกะจะไม่ลงเรียนต่อครับ เพราะพอกลับมาทำงานเต็มที่แล้ว พอไปเรียน รู้สึกเพลียๆ  รับเนื้อหาไม่ได้เต็มที่ ก็เลยคิดว่าจะหยุดไว้ก่อน จะได้มีเวลามาออกกำลังกายตามที่หมอสั่งตอนเย็นบ้าง

แต่พอมานึกขึ้นได้

"อ้าว เฮ้ย!!! ไอ้ปอ ถ้าไม่เรียน ตอนเย็นก็มีเวลาว่างมาก ก็ต้องออกกำลัง จะไปที่ไหน ก็ ต้องไปใน ม.  ถ้าไม่ออกกำลัง ก็ต้องไปอ่านหนังสือ,ujห้องสมุด ที่ ม. เพราะอยู่ใกล้ที่สุด ขืนไปบ่อยๆ ก็ได้เจอน้องเขาอีกจนได้หรอกเอ็ง แล้วจะเป็นไง........... ไม่ซึมกะทือเป็นนกป่วยอีกรึเอ็ง   เอ๊อว่ะ งั้นลงเรียนดีกว่า จะได้ไม่มีเรื่องไป ม.

 

การลงเรียน AUA ต่อเลเวลนี้ ก็เลยนอกจากเรียนเพื่อให้ภาษาอังกฤษคุ้นหู เผื่อหูจะสูงขึ้น (ถ้าหูไปอยู่บนหัวเหมือนกระต่าย คงน่ารักดีพิลึก 555) เลยมีเหตุผลมาเสริมว่า....

 

"ลงเรียนเพราะหนีรัก"

 

 

 

 

 

 

ขำๆ ไหมครับ ผมขำนะ ผมดีขึ้นแล้วครับ รับรอง อิอิ

 

 

 

 

 

ตอบคำถามที่ถามกันบ่อย

ถาม "ทำไมปอ/ พี่ปอ ไม่ค่อยยิ้มเวลาถ่ายรูปเลยอ่ะ ?

ตอบ : แฮ่ๆ ไม่มีอะไรมากครับ คือ... คือ ฟันผม/พี่มันล้ำหน้า อะครับน้อง กลัวกรรมการเห็นแล้วเขาจะเป่าฟรีคิก (ไม่ใช่ฟตบอลวู้ๆๆ).... ฟันเหยินครับ อายครับอาย 5555

 

 

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------

เตรียมพบกับเรื่อง  "บัณฑิต บนรถเข็น"

ที่นี่   เร็วๆนี้ !!!

----------------------------------

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
พี่ปอฟันไม่เห็นเหยินเลย
พี่ปอยิ้ม ๆ แล้วน่ารักดีออก
ยิ้มแล้วดูสดชื่นกว่าไม่ยิ้ม


:]
003811
:)
16 ธ.ค. 2549 เวลา 17:33 น.
ปอคิดมากไปเปล่าเรื่องฟัน ... เราว่าถ้าไม่สบายใจไปหาหมอฟันเลยดีกว่า ดีมั้ย..

เรื่องบูม เห็นด้วยนะ บางคนร้องเพลงแบบ ... เอ๊ะ.. ตกลงมายินดีหรือจะมาปล้นวะเนี่ย ให้กันพอเป็นน้ำใจกับน้องๆเอาเงินช่วยคณะดีกว่าเนอะ

อย่าลืมตั้งใจเรียนล่ะ เดี๋ยวหูไม่สูงไม่รู้ด้วย
001040
+ Natty +
16 ธ.ค. 2549 เวลา 20:22 น.
ยิ้มไปเลย ไม่ต้องกลัวไม่หล่อ ฮ่าๆ

แวะมาแปะเม้ท์ก่อน

เดี๋ยวกลับมาอ่านใหม่

อีก 1 เดือนพี่ก็จะรับปริญญาเหมือนกัน

ตื่นเต้นจัง
แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกก็ตาม
แม้ว่าจะเคยขึ้นไปรับตรงจุดนั้นครั้งนึงแล้ว

แต่ก็ยังตื่นเต้น

เทคแคร์ค่ะ

เม้นท์อีกรอบ รอบแรกดูเหมือนจะไม่ติด
พี่เก๋ง
17 ธ.ค. 2549 เวลา 00:01 น.
อิอิ ยังอ่านไม่จบ
อัพยาวสะใจ
พอดีง่วง
เดี๋ยวไปนอนก่อน
วันหลังจะมาอ่านเน้อ

ยังไงก็อัพบ่อยๆละกัน
จะคอยติดตามอยู่เสมอ

โชคดีจ้า
001530
17 ธ.ค. 2549 เวลา 01:39 น.
ตกกะจาย
ขอโทษนะเจ้าคะ
ตามมาจากไดหญิงนุ่น
เห็นชุดครุยคุ้นๆ
อ้าว
ศิษย์สถาบันเดียวกันเจ้าค่ะ
กลับไปอีกหน้า
ปอ....
อืม
ปอ หรอ....
อ้าว
ปอนี่เอง
มะรู้ว่าปอจะจำฝ้ายได้มั๊ยนะ
แต่ฝ้ายอ่ะ จำปอได้
เสียดาย
ที่วันรับไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกัน
>๐<
แต่ดีใจที่เจอไดปอ
ฝ้ายจะขออนุญาติเข้ามาเยี่ยมบ่อยๆนะ
แต่ที่ไดฝ้ายไม่ได้เอรูปที่ลงรับปริญญาไว้หรอก
มีแต่ที่ไดนุ่นล่ะ

ดีใจที่เจอกันอีกครั้ง

ด้วยรักและห่วงใย
หญิงถั่วงอก
18 ธ.ค. 2549 เวลา 18:11 น.
เดี๋ยวปีหน้าอรจะตามไปน๊าค๊า ...

กลับมาแล้วค๊า ....
IceSwissy
18 ธ.ค. 2549 เวลา 20:03 น.
ขอบคุณปอนะ ที่อวยพรให้หายป่วย

ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยล่ะ อย่ามัวแต่ห่วงคนอื่นเค้า ^__^
gugza
19 ธ.ค. 2549 เวลา 10:22 น.
ไดอารี่ยาวดีจังเลยอ่ะ
^^
000966
19 ธ.ค. 2549 เวลา 11:53 น.
ได้ยาวดี อัพซะจัยเลย
002550
19 ธ.ค. 2549 เวลา 18:42 น.
หวาดดี พี่ปอ ไม่ต้องกังวลหรอก เรื่องฟันอะ คนเราดูที่ใจมิใช่ใบหน้าเนอะ ตามมาอ่าน diary นะ อีกอย่างเรื่องบูมอะ เบลล์ว่า มันก้อ นะ พูดยาก เอาเป็นว่า ดูแลสุขภาพด้วยแล้วกัน
belle
19 ธ.ค. 2549 เวลา 21:49 น.
สวัสดีค่ะคุณปอ เพิ่งได้มาอ่านเองค่ะ สบายดีสบายดีใช่เปล่าคะ เฟริสท์กำลังง่วงๆแล้ว ไว้ไว้จะมาทักทายใหม่นะคะ

^________^


002137
20 ธ.ค. 2549 เวลา 04:26 น.
ยินดีกะพี่ปอด้วยนะคร๊า


อ้อแอ้
20 ธ.ค. 2549 เวลา 19:22 น.
พี่ปอ หายอีกละนะ
มาเลย มาอัพไดเลย...
zep_tember
21 ธ.ค. 2549 เวลา 18:48 น.
Awsemoe you should think of something like that
Denis
25 เม.ย. 2556 เวลา 00:39 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic