+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

TAG ลูกผู้ชายผู้กล้าหาญ1

 

 

 

 

สวัสดีครับ

 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆ

โดนครับโดน โดนจนได้ แถมโดนทีเดียว 2 หมัด กับนวัตกรรมใหม่ ในวงการนักเขียนออนไลน์

หมัดแรกจากคุณมือเบส แขกประจำ

หมัดที่ 2 จากแนท เพื่อนแท้ของผม

ยังเรียบเรียงไม่เสร็จ แต่ถ้ามิตรรักแฟนไดอารี่เรียกร้องกันขนาดนี้เห็นทีจะช้าไม่ได้เสียแล้วครับ

คงต้องด้นสดแล้วล่ะ งั้นผมร่ายยาวไปเลยละกันนะครับ

 

 

 

1. เคยเป็น หน.คณะปฏิรูปฯ

                      ตอนที่ผมอยู่ ม. 3 ผมได้รับการเลือกตั้งจากเพื่อนๆน้องๆให้เป็นประธานนักเรียนโรงเรียนพระนารายณ์ จ. ลพบุรี ซึ่งในตอนนั้น จ.ลพบุรี มีโรงเรียนประจำจังหวัด 2 โรง โดยโรงเรียนพระนายรายณ์เปิดสอน ม.1-3 และโรงเรียนพิบูลวิทยาลัยเปิดสอน ม.4-6 ครับ

                   การเป็นประธานนักเรียนในยุคนั้นนอกจากงานรูทีนในฐานะผู้นำของนักเรียนในปีนั้นๆ แล้วยังมีหน้าที่ ที่ทำกันเป็นประเพณีคือตั้งคณะกรรมการการจัดทำหนังสือรุ่น กับแหวนรุ่นของตัวเอง

                   ผมจึงรับหน้าที่ในการเป็นบรรณาธิการหนังสือรุ่นและขอความร่วมมือ หน.ห้องแต่ละห้องช่วยเก็บรูปถ่าย ชื่อที่อยู่ของเพื่อน ขอโอวาทอาจารย์ ติดต่อโรงพิมพฺ เรียกว่าทำงานพิมพ์ครบวงจรนั่นแหละครับ

                     ส่วนงานแหวนรุ่น ผมมอบหมายให้เพื่อนที่เป็นรองฯ รับไปเป็นหน.ทีมทำ เพราะผมไม่ค่อยเห็นประโยชน์เท่าไหร่ แต่ก็จำเป็นต้องทำเพราะเสียงโหวตให้ทำ

                  การดำเนินงานก็เป็นไปตามปกติแหละครับ ตามศักยภาพของเด็กอายุ 15 กลุ่มหนึ่ง โดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาผู้ชายคนนึง คอยเป็นพี่เลี้ยง แต่มาช้าๆไปบ้างช่วงปลายปีที่พวกเราต้องเตรียมตัวสอบใล่จบกันเสียที บวกกับตอนนั้นเรื่องข้อมูลค่อนข้างจะเรียบร้อยแล้ว เหลือแข้นตอนทางเทคนิคกับโรงพิมพ์ พวกเราไม่ถนัด  ( แหม..ก็เด็กอายุ 15)

                

 

 

 

 

 

                  มีอยู่วันนึง อ.ที่ปรึกษา ก็เรียกทุกคนในทีมประชุมครับ ไปถึง อ. ก็ด่าๆๆๆแบบถ่อยๆ ใหญ่เลยครับ ไอ้เราก็กำลังจะเคลิ้มๆ กำลังลังจะสำนึกผิด และชี้แจงสาเหตุอยู่ครับ แต่แล้ว อ.แกก็ขว้างแฟ้มโตๆใส่พื้นเฉียดหน้าผมไปเฉยเลยครับ แล้วแกก็เดินจากไป.............

               

 

                พวกผมก็นั่งอึ้งกันอยู่สักัพักนึงครับ ผมก็ตั้งสติได้ เเล้วก็เลยลุกขึ้นแล้วบอกเพื่อนๆว่า "อ.ทำเกินไปว่ะ เราต้องทำไรซักอย่าง"   ผมยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี  แล้วทุกคนก็เห็นด้วย  ผมคุยแผนในขั้นต้น (เหตุผลของการกระทำทั้งหมดจะอยู่ในเหตุการแล้วครับ

             

  เผอิญว่าวันนั้นผมมีคาบว่าง 2 คาบแรกพอดี ผมก้เริ่มแผนแรกเลยครับ

               1. ตัดข่ายการสื่อสาร ง่ายๆครับ เข้าไปในห้องปกครองทำทีไปขอดูแฟ้ม แล้วดึงสายโทรสัพท์ออก แต่ยังให้มันวางๆเหมือนไม่ได้ดีง แล้วเข้ามาที่ห้องสำนักงานกรรมการนักเรียน อันนี้ดึงแล้วเก็บเครื่องโทรศัพท์ไว้เลยครับ

( มือถือ อ.ล่ะ โห ไม่ต่องห่วงครับ เมื่อ 8 ปีที่แล้ว กับคนในต่างจังหวัด อ.ยังไม่มีมือถือกัน)

เพื่อไม่ให้ อ.ฝ่ายปกครองซึ่งเป็นหน่วยต้นสังกัดของ กก.นร. ติดต่อกันได้

            

2. นัดเพื่อนในทีม ให้มารวมตัวกันในห้องตอน อ. กลับมาที่โต๊ะทำงาน (อยู่ในห้อง กก.นร.) และห้ามทุกคนที่ไม่ใช่ทีมเข้า ( ห้อง กก.นร.จะเปิดเป็นห้องสันทนาการของ นร.ทั่วไปด้วยครับ : วันนั้นมีคนโกรธไปหลายคน )

และก็ต้องขอบคุณเพื่อนหลายคนที่มีเรียนแต่ยอมขาดกันมา

            3. อธิบายให้เพื่อนฟังว่าผมจะทำอะไร จะพูดอะไรกับอาจารย์บ้าง ที่สำคัญคือบอกเพื่อนว่า ถ้ามีอะไรพลาด ผมจะรับผิดชอบเอง (อาจจะถูกปลดจากประธานนักเรียน อาจจะถูกภาคทัณฑ์ ) เพื่อนทุกคนเข้าใจ

           4. เมื่อ อ.เข้ามา อ. งงครับ ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "อ.เชิญครับ" เพื่อนผมสองคนเดินไปปิดประตู แล้วยืนที่ประตู  ทุกคนยืนขึ้น (อ.เริ่มรู้ตัว)

อจ. : มีไรปอ เฮ้ย เดี่ยวครูจะต้องไปสอน

ผม ขอ-ญาตครับ อ. อ.คงไปสอนไม่ได้ถ้า อ.ยังไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง

อจ. เฮ้ย !! ครูเป็นเพื่อนแม่เธอนะเว้ย

ผม :  เพื่อนแม่ เขาทำกะลูกเพื่อนงี้หรือครับ อ. แต่นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว ผมขอพูดเรื่องส่วนรวมก่อน ผมว่าที่ อ.ทำเมื่อเช้านี่มันไม่ถุกนะครับ อ.ไม่เห็นต้องพุดแรงขนาดนั้น แล้วที่พวกผมต้องช้าน่ะเพราะผมต้องสอบ อ.ก็ทราบ ผมก็ต้องลดงานรองลงมาบ้าง มันก้เหลือแต่ติดต่อโรงพิมพ์ ในส่วนท้ายไปคุยกะเขา เขาก้ไม่ค่อยหือค่อยอือ เพราะผมเป็นเด็ก แล้ว อ.ก็ไม่ช่วยผมซักอย่าง

อจ. : เฮ้ย มันเป็นวิธีปลุกเร้าพวกเธอให้ฮึดกันขี้นมาทำงาน ครูอยากให้เธอทำงานกันเอง

ผม : ปลุกเร้าโดยขึ้นกรู-ขึ้นมรึง  ขึ้นสัตว์เลื่อยคลานกะพวกผมเนี้ยนะ แล้ว อาจารย์ !!! พวกผมเพิ่งอายุ 15 นะ อ.ก็รู้เถ่าแก่นั่นเขาเป็นไง ถ้าไม่มีอ.เป็นแบล็ก เขาก็ไม่อะไรกะผมหรอก แล้วผมก็พูดไรไปอีกหลายอย่าง

(เพื่อนเริ่มเข้ามายืนล้อมกรอบอย่างหลวมๆ ไม่ได้จะทำอะไรหรอกครับ แค่จะกดดัน)

 

อ. : งั้นก็ไม่ต้องทำไหม เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ผม : อ.ครับ ผมไม่ได้บอกว่าผมจะไม่ทำ ผมแค่ชี้แจงให้อาจารย์ทราบ และอ.ควรจะลงมาช่วยพวกผมบ้าง ไม่ใช่แค่เอาตำแหน่งที่ปรึกษาพวกผมไปขอผลงาน !!!   แต่ถ้าผมจะไม่ทำ  ผมแค่ให้หัวหน้าห้องไปคืนเงินเพื่อนทั้งหมด แล้วผมก็ชี้แจงหน้าเสาธง ผมจะบอกด้วยว่า  ผมเลิกทำเพราะอะไร ดีไหมครับ ใครกันแน่ที่จะเสียหน้า

 

 

(อ.เริ่มหน้าเสีย )

 

 

อ. : เธอไม่กลัวโดนทำโทษ ไม่กลัวถูกปลดรึงัย แล้วเธอจะพาเพื่อนเสียด้วยนะ

ผม : อ.ครับ เพื่อนๆ น้องๆ เขาเลือกผมขึ้นมานะ อ.จะปลดผมอะ ถามเขายัง อ. คิดว่าเขาจะฟังใครเข้าใจระหว่างผมกะ อ.

 แล้วเริ่องนั่นผมคุยกะทุกคนแล้ว อ. ผมจะรับผิดชอบคนเดียว แล้วผมเชื่อว่าผมชี้แจงกะ ผอ.ได้

 

อ. : แล้วเธอต้องการอะไร

 

ผม:  อ.เป็น ครูบาอาจารย์ครับ อ.มาใส่อารมณ์กับพวกผม อ.จะทำไงอะครับ อ. จะช่วยพวกผมไหม

 

(อ.กับผมนิ่งจ้องหน้ากันซักพัก)

 

 

 

 

อ.  : ครูขอโทษเธอละกัน

ผม : ไม่ใช่ผมครับอาจารย์  อ.ต้องขอโทษทุกคน

 

 

(อ.นิ่งซักพัก)

 

 

 

อ. : เออ งั้นครูขอโทษทุกๆคนด้วย แล้วครูจะช่วยเธอดูตัวเล่มให้ละกัน

 

(ทุกๆคน) : ขอบคุณครับ /ค่ะ

 

 

 

อ. :   ครูจะไปสอนแล้วนะ ครูจะไปได้ยัง

ผม : ครับ อ. ขอบคุณอาจารย์ครับที่เข้าใจ ผมขอโทษด้วยละกันครับ

อ. :  เฮ้ยไม่เป็นไร แหม ภาวะผู้นำสูงจริงนะ

 (ตอนนั้น ไม่เข้าใจความหมายของคำนี้หรอกครับ ก็แค่อึดอัด เลยชวนเพื่อนมา )

ผม :  ไม่หรอกครับ

 

แล้ว อ.ก็ลงมาช่วยงานพวกผมมากขึ้นครับ เพราะมันใกล้ช่วงสอบแล้ว สัมพันธภาพของผมก็เป็นไปตามปกติ แต่ก็ไม่สนิทเท่าเดิม

 

จนวันนึง ผอ.โรงเรียนเรียกผมพบ !!!

 

 

 

ผมก็นึก  ตายแน่ตู!!! สงสัยได้ถูกปลด ภาคทัณฑ์จริงๆแหงๆ ช่างมันละกัน อีกเดือนนึงก็จะจบแล้ว แล้ว+++เวลาไปเข้า ม.4ที่ไหน ก็เห็น+++สอบเข้ากันอย่างเดียวไม่ดูอย่างอื่น

 

เข้าไปถึง ห้อง ผอ. ไหว้ 1 ครั้ง

ผอ. : (แซว) ว่าไงปอ ได้ข่าวว่าทำปฏิวัติหริอไงเรา

(เนื่องจาก ปธ.นร.ทุกคน ผอ.จะให้ความเป็นกันเองค่อนข้างมากเพราะต้องประสานงานกันอบู่ประจำ)

 

ผมอึ้งอยู่พักนึง แล้วก้นึกออก

 

ผม : อ๋อ ไม่หรอกครับ ผอ. พวกผมแค่งอน อ.นิดหน่อบ ถ้าปฏิวัติ ก็ต้องเปลี่ยน อ. ซิครับ อิอิ

(ยังจะขำ อีกเน้อตู แก่แดดซะด้วยนะ อ๋อ ผมเริ่มมีงานอดิเรกเป็นการศึกษาระบบราชการงานเมือง ตั้งแต่ตอนนั้น)

 

แล้วผมก็ชี้แจงเหตุการณ์ทั้งหมดให้ ผอ. ฟัง

 

ผอ.ท่านเข้าใจ (ได้ข่าวมาตอนหลัง ว่า ผอ.เรียก อ. มาคุยก่อนหน้านี้แล้ว)

 

 

 

 

เหตุการณ์จริงในชีวิตผมในครั้งโน่น ผมอยากจะบอกว่า 

 

 

 

ไม่มีใครอยากเป็นนักฏิวัติ หรือนักปฏิรูปหรอกครับ เพราะมันเสี่ยง มันเหนื่อยในการสร้างความเข้าใจ

ถ้าไม่จนตรอกจริงๆในการแก้ปัญหา หรือ หมดสิ้นหนทางอื่นๆแล้ว ก็คงเหลือแต่เพียงหนทางเพื่อการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลัน หรือการใช้วิธีละมุลละม่อม ไม่เหมาะกับคนบางคน

 

 

 

 

ทำด้วยความจำเป็น และต้องใช้ตัวเองเป็นตัวประกันกันทั้งนั้น

และที่ลงไปก็เพื่อการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น

 

 

 

 

งงไหมครับ เด็กอายุ 15 ขวบในตอนนั้น คิดทำไปได้ไง

นั่นสิครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ...อาจจะเป็นเพราะว่าความคิดเราโตเกินตัวมั้งในตอนนั้น

 

 

( แก่แดด 555 )

ทำไปด้ายยยยยยย

 

 

 

 

 

 

เข้าใจลุงธิ ครับ เพราะผมเคยเป็นมาก่อน

 

 

 

 

 

 

 

ขอภัยในความไม่สะดวก โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง

 

 

5555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. (ปอหล่อ)

- เห็นไหมล่ะ พอผมได้เขียนละก็เขียนยาวครับ TAG เนี้ย 555 คราวนี้เอาข้อเดียวก่อนนะครับ ข้ออื่นไว้มาต่อคราวหน้า ติดตามตอนต่อไปนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
zing...พี่ปอดีก่า
วีรกรรม โดน TAG แล้วดีจัยด้วย
002550
14 ม.ค. 2550 เวลา 19:21 น.
โอ้โห เขียนยาวได้ใจมาก มีความเป็นผู้นำสูงนะเนี่ย

ป.ล.โทษทีนะจ๊ะที่tagปอ ฮิๆๆ

001040
14 ม.ค. 2550 เวลา 19:33 น.
นายทหารยังม่ายละเว้น

โดนtAg กานทั่วหน้า

ตามเทรนกานสุดๆ
003742
14 ม.ค. 2550 เวลา 19:57 น.
Tagged ของปอข้อเดียวยาวกว่าของเรา 5 ข้อรวมกันอีกนะเนี่ย

ฮ่าๆ

ปล.ทำอะไรวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนมากมายเลยนะเนี่ย อิอิ
000888
14 ม.ค. 2550 เวลา 20:30 น.
ฮ่าๆ นั่นสิครับเพื่อน ปอก็ยังงจนถึงทุกวันนี้ ว่าตอนนั้นเมื่อตอนปออายุ 15 คิดอะไรไปได้ไงเป็นขั้นตอนขนาดนั้น (ทั้งที่โตๆมาแล้ว ไม่ค่อยเป็นขั้นตอนเท่าไหร่ แฮ่ๆ)

สงสัยช่วงนั้นดูหนังสืบสนสอบสวนมากไปไหน (ดิเอ๊กซ์ไฟล์กำลังดังช่วงนั้น ถ้าจำไม่ผิดชอบดูมาก ) คงเพราะตอนนั้นอะ โกรธมากมั้ง ต่อมช่างคิดเลยระเบิด


งง เหมือนกันกว่าเราทำไปได้ไง๊
ไม่ถูกทำโทษก็บุญแล้วนะน่ะ

001315
14 ม.ค. 2550 เวลา 20:46 น.
ขอบคุณทุกคนนะครับที่เข้ามาเยี่ยมไดผม

ขณะนี้ลูกผู้ชายผู้กล้าหาญของพวกคุณเกิดอาการนอนไม่หลับคร๊าบบ

ฮือๆ พรุงนี้ต้องตื่นตี 5
พรุ่งว่านขนาดกลับมาเม้นไดตัวเองอีกรอบ

ตายแน่ๆๆ โดนคุณพ่อบ่นอีกตามเคย


001315
15 ม.ค. 2550 เวลา 00:46 น.
แก้คำผิด *ฟุ้งซ้านขนาดต้องกลับ.....
001315
15 ม.ค. 2550 เวลา 00:47 น.
เขียนยาวโดนใจมากๆเลยค่ะพี่ปอ ...

(",)
IceSwissy
15 ม.ค. 2550 เวลา 08:47 น.
เขียนได้ยาวมั่ก ๆ
004327
15 ม.ค. 2550 เวลา 16:21 น.
หายไปนาน ต้องรีบหาเวลามา tag บ้างแล้วเนี่ย
001202
15 ม.ค. 2550 เวลา 17:33 น.
สุดยอดเลยคับ ข้าน้อยขอคารวะ โทษทีน้าคับช่วงนี้ ผมอาจจะไม่ได้เข้ามาซักเท่าไร จริงๆผมก็เหมือนเดิมแหละคับ แต่ไม่ค่อยมีเวลานั่งหน้าคอมพ์เท่านั้นเอง..ถึงคราวผมอัดเสียงแล้ว หลังจากอาทิตย์ที่แล้วนั่งทำกลองไปทั้งอาทิตย์ พรุ่งนี้ผมก็ต้องอัดลวด3เพลง ผมยังไม่รู้ว่าจะโดนกี่เทคเลย เคยเยอะสุด500เทค เล่นผมเครียดเลย
ยังไงก็รักษาสุขภาพนะคับคุณลูกผู้ชายผู้กล้าหาญ.....ผมพูดจากใจจริงเลยนะคับ...ว่าคุณเป็นเลือดชายชาติทหารที่แท้จริง
+มือเบส+
003719
15 ม.ค. 2550 เวลา 18:03 น.
ข้อเดียว กินไปหน้านึงเต็มๆ โอ้.......

เนี่ยอ่านะ ผู้นำตัวจริง .. อายุสิบห้า กล้าเข้าไปคุยกับ อ. เรื่องแบบนี้ นับถือเลยจริงๆค่ะ สุดยอดดดด

;)
002377
15 ม.ค. 2550 เวลา 18:37 น.
:)

003811
15 ม.ค. 2550 เวลา 20:01 น.
ตามลิ๊งค์เค้ามาน่ะค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
ตอนนี้ไดไหนๆก็ฮิตtagกันทั้งนั้น^^
16 ม.ค. 2550 เวลา 09:11 น.
ข้อเดียวถึงใจ
ว่าแต่เราอัพเห็นภาพ เธอก็อัพเห็นภาพเหมือนกันนะนี่

ปล. รูปติดแล้วหละคะ
003983
16 ม.ค. 2550 เวลา 11:10 น.
ยาวดีจริงๆ
002737
16 ม.ค. 2550 เวลา 11:46 น.
เค้า tag โดยให้เล่าห้าเรื่อง

เรื่องเดียวยังมันส์ขนาดนี้เลย

รอติดตามตอนต่อไป

...........ย้อนกลับไปอ่านอีกครั้งหนึ่ง...
000367
16 ม.ค. 2550 เวลา 14:13 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic