+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

TAG ลูกผู้ชายผู้กล้าหาญ 4.1

 

 

 

 

สวัสดีครับ   มาว่ากันด้วย TAG ของผมกันต่อนะครับ

 

 

 

4.1  รู้สึกผิดที่สุดในชีวิต ตวาดผู้หญิง

(ยังไม่ถึง 5 ก้แสดงว่ายังไม่ถึงข้อสุดท้ายใช่ไหมครับ แฮ่ๆ)

 

 

 

เรื่องมันเกิดตอน ผมอยู่ ม. 2 ครับ

(มีคนบอก อ๋อ 20 ปีผ่านมาแล้วใช่ไหม ฮั๊ม!!! เดี่ยวมีซ่อม)

ผมมีรุ่นน้องมาชอบ ไอ้เราก็ชอบเขาด้วยแหละครับ

ชุ่มชื่นหัวใจวัยเด็กดีจัง เพราะก่อนหน้านั้น ผมก็ตามประสาเด็กแก่แดด เคยชอบเพื่อนผู้หญิง ในห้องต่างห้องมั้ง ( ชอบทีละคนนะครับ ไม่ได้ชอบพร้อมกันหลายคน)    เคยถึงขนาดไปเฝ้าหน้าห้องมั้ง เดินตามมั้ง     แหมแล้วทำเป็นหลบอย่างกะสายสืบเลยนะ     ถามว่าใครจะไม่รุ้ครับว่าผมตาม ก็ตอนนั้น    ผมยังต้องใส่รองเท้าหนังที่มีเหล็กดามที่ขาอยู่    เดินไปมันก็ ก๊อกๆแก๊กๆอะซิ

เลยถูกสาวเจ้าตวาดแรงๆ เอาซะ

ไอ้เป๋!!! ไปไกลเลยไป๊ แน่ะ ว่าแล้วยังไม่เจียมอีก โดนซะหลายๆรอบ

.

.

.

.

.

.

.

 ก็จบไป................

 

 

 

 

แต่พอมาน้องคนนี้ไม่งั้นครับ... แหมน้องเขาฉอเลาะน่าดู  พี่ปอข้าวยัง  พี่ปอไปไหนมา  ไม่เคยพูดอะไรทำร้ายจิตใจเราซักคำเลยเนอะ แซวกันไปแซวกันมา

ไอ้เพื่อนน้องก็ดันเป็นใจ

เพราะมีเพื่อนน้องเขาคนนึงเป็นน้องเพื่อนเราพอดี

 เห็นเราเดินผ่านไปแถวๆห้องเรียนน้องเขามั้งสวนกันมั้ง ก็จะแซว

"โน่นๆๆ พี่ปอมาโน่นแล้วโน่น"

ผมเดินผ่านห้องเรียนน้องเขา (แรกๆบังเอิญ หลังๆจงใจ)

"แหม มาหาใครหรือพี่ปอออออ"

 

แล้วแซวอย่างดัง ไอ้เราก็เขิน ไอ้น้องเขาก็เขิน

แซวไปแซวมา มีอยู่ครั้งนึงผมเขินจนเดินชนถังขยะ

(อารมณ์เหมือนในการ์ตูนญี่ปุ่นอะครับ)

 

 

 

ตอนนั้นหัวใจพองโตมาก คงเข้าใจความรู้สึกของผมอะนะครับ อารมณ์ของเด้ก ม.2 ที่ถุกเรียก ไอ้เป๋ๆ มาตลอด แต่มาวันนึง มีสาวน้อยมาชอบ  อะนะครับว่าเป็นไง

วันเกิดก็มีของขวัญมาให้... โอโห ไอ้ปอโค.ต.ร.ปลื้มอะ ชองขวัญชิ้นแรกจากผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่  ได้มายัดใต้เตียงกลัวแม่เห็น

 

แล้ววันนึงก็เป็นเรื่องครับ.......

.

..

.

น้องเขาโทรมาที่บ้านครับ.... เบอร์มาจากน้องที่เป็นน้องเพื่อนผมครับ

แล้วพ่อเป็นคนรับสาย....

ซึ่งพ่อก็น้ำเสียงเป็นปกตินะครับ ไม่ได้ดุหรือเสียงเขียวอะไร

แล้วพ่อก็ไม่ได่ว่าอะไรเลยยยยยย

 

แต่ด้วยความโง่ของไอ้ปอในตอนนั้น กับความที่เป็นเด็ก

คือตอนนั้นผมเข้าใจว่า

การมีผู้หญิงโทรมาที่บ้าน หรือการรึคบหญิงตั้งแต่ยังไม่ทำทำบัตรประชาชน

เป็นความผิดมหันตร์ !!!!

พอไปรับ โทรศัพท์ก็ลนลานซิครับ

รีบทำทีเป็นว่าเขาโทรฯผิดบ้าง แล้วรีบวางๆไป

พ่อก็อุส่าห์เป็นห่วง "อ้าวทำไมคุยไวจังละลูก"

เราก็อั้มอึ้งซิครับ " เออ  อา โทรผิดครับ"

พ่อก็... "อ้าวก็เห็นเขาขอสายพี่ปอ"

ยังจำหน้าพ่อตอนนั้นได้ครับ ว่าปกติมากๆ

ออกแนวเอื้ออาทรเสียด้วยซ้ำ

 

 

คืนนั้นโกรธน้องเขามากที่โทรมา

 ด้วยความคิดบ้าๆเด็กๆที่กลัวพ่อแม่ว่าเรื่องมีสาวโทรฯมาบ้าน

ซึ่งจริงๆ  เขาก็ไม่ได้ว่าไรซักคำ

 

.

.

.

.

..

.

 

.โผล่ไปตอนเช้า ก่อนเข้าแถว เอาเลยครับ พกความโกรธไปเต็มกระเป๋า

กะว่าต้องมีดุกันบ้างละ ไปเรียกน้องเขาออกมา

 

ยังจำภาพวันนั้นได้ดี น้องเขาเดินมาหาผมด้วยแก้มแดงๆ หน้าเขินอายๆ ดูน้องเขามีความสุขมาก แล้วมีเพื่อนคอยรุ่นกกันข้างหลัง อีกหลายคนอยู่

แต่ด้วยความบ้าของผม กลับไปตวาดน้องเขา

"โทรไปที่บ้านพี่ทำไม ห๊า ฉอด ฉอด ฉอด ฉอด  ฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอดฉอด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

แล้วก็เดินหันหลังมาแบบไม่ใยดี........................

 

แล้วตอนเย็นตอนขึ้นรถนักเรียนกลับบ้าน น้องเพื่อนผมที่เป็นเพื่อนน้องคนนั้นก็มาส่งข่าวว่า น้องเขาร้องให้ตั้งนานกว่าจะช่วยกันปลอบ แล้วเพื่อนๆในห้องน้องเขาก็เกลียดผมไปหลายคน

.

.

..

.

 

.

.

พอซักช่วงนึง ก็เริ่มคิดได้

กลับไปย้อนนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นอีก

ถึงได้รู้ว่า "ผมเลวมาก"

น้องเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย ผมนี่แหละที่ผิด

ผมกลัวอะไรบ้าๆ บอๆกับความไม่รู้เรื่องรู้ราว

แล้วก้ยังบ้าอีก ก็คือว่า

คิดได้ แต่ก็ยังไม่มีโอกาสขอโทษน้องเขาซักคำ

จนถึงเดี่ยวนี้

 

 

 

 

มันเป็นความรู้สึกของผมที่ติดตัวมาตั้งแต่ครั้งนั้น

จนถึงเดี่ยวนี้ ก็ยังปมในใจอยู่

ตอนนี้จะไปหาน้องเขาก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหน

 

ถึงแม้จะขอโทษ... แต่ก็ไม่พ้นความรุ้สึกผิดครั้งนี้ไปได้

ความผิดนี้คงติดตัวผมไปตลอดชีวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้อ !!!! เริ่มต้นฮา............. สุดท้าย จบแบบเศร้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป.ล.

พรุ่งนี้จะไปงานรับปริญญาของเพื่อนที่ผมนับว่าเป็นเพื่อนแท้คนหนึ่งของผมครับ รู้จักกันมานาน  เขาเป็นเพื่อนต่าง ม. คนเดียวที่ผมชวนมางานรับปริญญาผมแล้วเขามา มาตากแดดร้อนเปรี้ยงๆที่องครักษ์   เขาเป็นคนเดียวที่รับฟังผมขณะที่ผมมีทุกข์ที่สุดครั้งนึงในชีวิต ผมต้องไปงานเขาให้ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
เหมือนเราสมัยก่อนเลย เวลามีผู้ชายโทรมาที่บ้านจะว่าๆกลับไปว่าโทรมาทำไม เพราะเรารู้สึกกลัวพ่อแม่มากเลยเนอะ กลัวเค้าจะดุเรา

ขอบคุณมากจ้าที่จะมางานรับปริญญาเรา แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ
001040
19 ม.ค. 2550 เวลา 17:57 น.
เอ่อ ไม่รู้จะเม้นท์ไร
เอาเป็นว่า เป็นบทเรียนที่ดีครับ
บางอารมณ์ บางความรู้สึก บางเหตุผล
คนอื่นก็ยากที่จะเข้าใจมั๊งครับ
อิอิ
000682
19 ม.ค. 2550 เวลา 18:01 น.

โฮ่ะ ๆ ถ้านู๋เป็นน้องคนนั้น คงจะอึ้งไป 10 วินาที
><
003811
19 ม.ค. 2550 เวลา 18:33 น.
พี่ปอจัยร้ายอ่ะ
ถ้าตูนเปนน้องคนนั้น คงเอ๋อ
แระก้อร้องไห้เหมือนน้องเค้า
002550
19 ม.ค. 2550 เวลา 19:23 น.
เหอๆ แล้วงี้ จะมีน้องๆคนไหน กล้ามาชอบพี่ปอมั้ยเนี่ยย คิคิ ล้อเล่นค่า...
002377
19 ม.ค. 2550 เวลา 21:11 น.
หวังว่าซักวันปอคงได้เจอน้องคนนั้น
และเอ่ยคำว่าขอโทษกะเค้านะ
เราว่าเค้าคงต้องให้อภัยปอแน่ๆ
20 ม.ค. 2550 เวลา 04:35 น.
เหอะ ๆ
เวลามีปู้จายโทรมาที่บ้าน
อ้อนไม่เคยกลัวพ่อกะแม่ดุเลยค่ะ
เพราะจะบอกพ่อกะแม่ว่า เพื่อนสาว!!

^^'


ปล. มน.กะ มศว เปงมหาวิทยาลัยเครือเดียวกาน
สีเทาแสดเหมือนกานใช่มั๊ยคะ

ส่วนเรื่องป้ายชื่อนั้น
จะมีเฉพาะสายวิทย์สุขภาพค่ะ
แพทย์ ทันตะ เภสัช วิดแพทย์ เทคนิค สาธา พยาบาล
000793
20 ม.ค. 2550 เวลา 10:31 น.
หวัดดีตอนเช้าคับ
เหมือนผมเลย ตอนเรียนมัธยม ผมเรียนชายล้วน เคยไปเล่นConcertที่นึงก็เลยให้เบอร์ไป จริงๆผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะน้องเค้าเด็กอยู่ ผมอยู่ม.ปลายคับ
และน้องก็โทรมาบ้าน ...ตรงข้ามคับ ผมโดนแม่ดุแหลกเลย.....ตั้งแต่นั้นมา ผมไม่กล้าให้ผู้หญิงโทรมาบ้านอีกเลย
แม่หวงลูกชายคับ...เฮ้อ
ลูกแม่ก็หล่อตายอ่ะ
+มือเบส+
003719
22 ม.ค. 2550 เวลา 10:04 น.
สงสารน้องคนนั้นนะปอ ไม่น่าเลย เป็นความทรงจำที่เศร้าเนอะ ถ้าเป็นอ้อยนะ ก็อยากจะย้อนเวลากลับคืนไปตินนั้น และก็คงไม่ให้เหตุการร์แบบนี้เกิดขึ้นอีก

พอเราจะไปหาเค้าตอนนี้ ก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหนอีกแล้ว ได้แต่นึกถึงช่วงเวลาดีดีช่วงนั้น ที่ต้องจบด้วยความเศร้า

ไม่เป็นไรเนอะ อดีตก็เป็นเพียงความฝัน ปัจจุบันก็คือความจริงอ่ะจ๊ะ
000620
22 ม.ค. 2550 เวลา 11:22 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic