+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

ปลายทางถึงได้เพียงเท่านี้ฤา

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีครับ

 

 

 

 

คิดอยู่นานว่าจะเรื่องนี้กับคุณดีไหม....

.

.

.

แต่ก็สรุปแล้วก็คงคุยได้

เพราะสื่อมวลชนก็วิเคราะห์กันโขมงโฉงเฉง

 

 

เมื่อวาน ใครเช็คข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์บ้างครับ

เกี่ยวกับ บัญชีแต่งตั้งโยกย้ายนายทหารกลางปี

ที่มีประกาศ มาเมื่อวานนี้

 

มีชื่อพ่อผมเป็นหนึ่งในนั้นด้วยครับ

รอบนี้สังเกตง่าย อยู่ในส่วนของกองทัพบก ย่อหน้าที่สอง

แต่ไม่ได้เป็นคนที่สื่อมวลชนเขาวิเคราะห์กันหรอกครับ

เพราะไม่ได้มีชื่อเสียงขนาดนั้น ไม่ได้เป็นสายใคร

 

หมนุนเวียนตำแหน่งเฉยๆ

จาก "ที่ปรึกษา ทบ."  มาเป็น "ผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษ ทบ."

ตำแหน่งลอยๆ เหมือนเดิม

ตำแหน่งนี้ไม่มีเงินประจำตำแหน่งแล้วครับ

หรือจะพูดกันใก้เข้าใจง่ายๆ ก็ "เงินเดือนลด" นั่นเอง

ไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นนะครับ

เพราะฉะนั้นขอความกรุณางดอวยพรหรือแสดงความยินดี

 

 

ก้เป็นอันแน่นอนว่า

 

คุณพ่อผม ผู้ที่เคยสอบได้ที่ 1 นักเรียนนายสิบเหล่าสรรพวุธ

จนได้สิทธิ์มาเรียน รร.เตรียมทหาร ได้รับรางวัลผู้ฝึกทหารดีเด่น

ผู้ที่เมื่อจบจาก ร.ร.นายร้อย จปร. คะแนนรวม 5 ชั้นปี ได้ที่ 1 ของรุ่น

จนได้รับรางวัลเหรืยญทอง และได้รับการจารึกชื่อบนโล่ห์เกียรติยศ

จนถูกเชิญเป็นอาจารย์ กองวิชาวิศวกรรมเครื่องกล ที่ รร.จปร. ต่อ

ได้รับทุนกองทัพบก ไปเรียนปริญญาโท สาขาวิศวกรรมเครื่องกล ที่สหรัฐอเมริกา

จบหลักสูตรหลักประจำโรงเรียนเสนาธิการทหารบก ด้วยอันดับที่ 1

ได้รับสิทธิ์รับทุนไปเรียนหลักสูตรเสนาธิการทหารบกสหรัฐ

แต่ "สละสิทธิ์"

เป็นทีมคณะวิจัยระบบคอมพิวเตอร์อำนวยการยิงปืนใหญ่ จนได้รับรางวัล

เคยปฏิบัติราชการในพื่นที่ชายแดน

เคยเป็น ผอ.ศูนย์ประสานงานโครงการพระราชดำริในพื้นที่ภาคเหนือ

ในชีวิตอยู่ในตำแหน่งหลักสำคัญมาตลอด

ผู้ที่ แม้แต่... พลเรือนเองก็ยังบอกว่า "คนนี้เจ๋ง"

 

 

 

 

แต่...............

ไม่สามารถไปถึงสูงสุดในชีวิตราชการได้ไม่สามารถไปถึง"พลเอก" ได้

พอถึงเดือนตุลาคมนี้ พ่อผมก็จะครบเกษียณอายุราชการในยศ "พลโท" ในตำแหน่งลอยๆ ไปอย่างเงียบๆ

ไหนล่ะ พวกจบข้างนอกชอบมาค่อนขอดว่า คนจบ รร.เหล่า ก้าวหน้ากว่า  อยากจะบอกมันว่าหนละมรึง !!!!เนี้ยพ่อกรู     ยอดบนของ นร.เหล่าแท้ๆ   ยังได้แค่เนี้ยยยย  เลิกค่อนขอดกันได้หรือยังมรึง

 

 

 

 

ยอมรับตามตรงนะครับ

ว่าตอนได้รับข่าวใหม่ๆ จากในเน็ต ผมอึ้ง

เพราะเป็นการประกาศครั้งสุดท้ายในชีวิตราชการของพ่อแล้ว

ทำใจไม่ได้เหมือนกัน

หลบไปน้ำตาซึม ในห้องน้ำ

 

ทำไม...พ่อเราประวัติขนาดนี้...

ความสามารถ .ประสบการณ์ขนาดนี้

ความจริงควรจะไปได้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ

พวกเพื่อนเขาช่วยกันไม่ได้หรือไง แค่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย

ไหนบอกว่าคนนี้เป็นคนเชิดหน้าชูตาของรุ่น

เป็นหัวกระทิของรุ่น .... แล้วเป็นไง

 

 

 

 

 

 

 

แต่ผมมาคิดดูอีกที...  คิดได้แล้ว

 

"ทหารอาชีพ ต้องยอมรับและเป็นได้ทุกอย่าง ไม่ละล้าละลัง 

ไม่หวนไห้"

เราก็ยึดมั่นอุดมกาณ์แบบนี้มาตลอดไม่ใช่หรือ

แม้เราจะไม่ได้เป็นทหาร

 

 

 

 

 

 

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อผมรู้สึกยังไงบ้าง เพราะหลังจากประกาศออก

เราโทรคุยกัน น้ำเสียงพ่อก็ยังเป็นปกติ... 

ผมไม่กล้าที่จะถามอะไรมาก

ผมคิดว่า พ่อผมก็คงยังเป็นพ่อผมคนเดิม หน้านิ่ง ปิดปากแน่น

 

 

 

 

 

คุณพ่อครับ ไม่ว่าคุณพ่อจะเป็นอะไร

คุณพ่อยังเป็น ทหารอาชีพ ผู้ยิ่งใหญ่ในใจหนูเสมอ

คุณพ่อคือแบบฉบับของทหารที่แท้ 

ทหารที่เป็นสุภาพบุรุษ

โดยที่ไม่ต้องประกาศปาวๆ ว่าตัวเองมีศักดิ์ศรี

มีเกียรติยศ 

 

หนูรักคุณพ่อนะครับ

และหนูก็รักกองทัพต่อไป รักกองทัพอย่างเข้าใจ

 

 

 เหมือนที่คุณพ่อรักกองทัพ

โดยที่ไม่ได้หวังอะไรตอบแทน

 

 

 

 

 

 

 

แต่ลูกชายของพ่อคนนี้ อายุตั้ง 24 แล้ว

เมื่อคืน แอบร้องไห้เพราะความสงสารพ่อ หลายครั้งแล้ว

 

 

 

 

 

ผมขอโทษครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

และสุดท้าย ขอบพระคุณคุณลุง ปล.

ที่กรุณาชวนคุณพ่อให้อยู่เป็น ฝ.เสธ.ของท่านต่อไปจนคุณพ่อเกษียณ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกคน ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมทำใจยอมรับได้แล้ว

อมรับได้ด้วยจิตใจที่เป็นปกติ

 

 

 

 

 

 

.....จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด

จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง

จะยอมตายหมายให้เกียรติดำรง

จะปิดทองหลังองค์พระปฏิมา

 

"ไม่ท้อถอยคอยสร้างสิ่งที่ควร

ม่เรรวนพะว้าพะวังคิดกังขา

ไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา

ไม่เสียดายชีวาถ้าสิ้นไป"

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
ปอ อย่างน้อย เราว่า เราภูมิใจ ในตัวพ่อ ก็พอแล้ว น่ะ

ไม่มีคนรุ้ไม่เป็นไร แต่ รู้ เห้นอยู่แก่ ใจ

ยศ ตำแหน่ง มันสำคัญในสังคม ก็จริง แต่อะไรจะสำคัญ มากกว่า จิตใจ จิงมั้ย

พ่อของปอ ท่านจะไม่ได้เครียดอะไร เพราะท่านก็พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี

คนเราไม่ต้องมียศมากหรอก มีชีวิต มี ครอบครัวที่ดีก็พอแล้ว
001158
22 มี.ค. 2550 เวลา 17:54 น.
ฝ้ายเองนะปอ
ฝ้ายย้ายตามมาไดอีสละ
^^


เข้าใจเลยเนอะ
อย่างที่เค้าว่า
เป็นทหาร ต้องรู้จักเสียสละไง
เราทำหน้าที่เราอย่างเต็มที่
เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถทำไรเราได้
ฝ้ายยังเอาใจช่วยนะจ๊ะ

ฝ้ายขอแอดปอด้วยเลยนะ

คิดถึงเพื่อนร่วมสถาบันเสมอ

ปัจฉิมลิขิต***
บอกอะไรให้ เมื่อวานฝ้ายก็แอบร้องไห้
เพราะเรื่องน้องสาวสอบตกเหมือนกัน
อิอิอิ
อายนะเนี่ย
004536
22 มี.ค. 2550 เวลา 17:54 น.
อ่านมานาน แต่วันนี้ตี้ขอเมนท์หน่อยแล้วกันครับ


พี่ปอครับ
เรื่องนี้ ไม่ต้องซีเรียสครับ
เป็นทุกเหล่า

เคยมีคนบอกผม
".....เรียนรุ่นเดียวกัน
ติดดาวห่างกันไม่กี่นาที
รับกระบี่หางไม่กี่คน
แต่เมื่อจบมาทำงาน
ความก้าวหน้า มันจะห่างกันไปไกล
แต่ไม่สำคัญว่า เรา จะไปได้ไกลแค่ไหน
เพราะไม่ว่า ใคร จะไปไกลได้ขนาดไหน
แต่ทุกคนเหมือนกัน คือ เพื่อนรุ่นเดียวกัน
เพื่อน ไม่ทิ้งกัน.... " นี่คือจุดแข็งของสถาบัน

การทำงานก็แบบนี้แหละครับพี่ปอ
มีขึ้น มีลง

ต้องยอมรับครับพี่
ยิ่งใกล้ขั้วอำนาจ ยิ่งไปได้ไกล
ไม่ต้องน้อยใจ เสียใจ ว่า ทำไม เราไม่ได้ในสิ่งที่ควรได้
เรา รู้อยู่แก่ใจว่า... เราได้ในสิ่งที่เรา ทำได้ แล้ว


ความภูมิใจอยู่กับตัวครับพี่ ใครเอาไปไม่ได้

ภูมิใจแทนคุณพ่อพี่ครับ
000803
22 มี.ค. 2550 เวลา 18:16 น.
แนทเข้าใจปอนะ ระบบการทำงานของประเทศไทย เป็นแบบอุปถัมภ์ พ่อของเข้มเองก็โดนแบบนี้เหมือนกัน อยู่ๆใครที่ไหนไม่รู้มาลงตำแหน่งเจ้ากรม ทั้งที่พ่อเค้าเป็รองมาตั้งนานแล้ว

แต่ไอ้ใครที่ว่าเนี่ย บังเอิญเค้า.... นะ อย่างที่เข้าใจกัน

เนี่ยแหล่ะ ชีวิตจริงของคนทำงาน มีทุกทีแหล่ะจ้ะ
001040
22 มี.ค. 2550 เวลา 20:15 น.
ลาภยศมันเป็นสิ่งนอกกาย ได้เลื่อนขึ้นก็น่าดีใจ ไม่ได้เลื่อนขึ้นมันก็ต้องเสียใจบ้าง แต่ยังไงความดี ความเก่งของคุณพ่อก็ยังเป็นที่จดจำของหลายๆ คนอยู่ดี

การที่คุณพ่อเค้าเป็นคนดี เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ^^

ปล. ทำใจค่ะ เนี่ยแหละเมืองไทย
002737
22 มี.ค. 2550 เวลา 20:22 น.
นึกถึงพระราชดำรัสในหลวงไว้ครับ

ที่ทรงตรัสเรื่องการปิดทองหลังพระ

ว่า ปิดทุกวันสักวันทองมันก็ล้นออกมาหน้าพระเอง
004327
22 มี.ค. 2550 เวลา 22:39 น.
เราเชื่อนะว่า...

วันที่พ่อปอเกษียร จะยังคงมีคนแวะเวียนมาหา

เพราะความดีและสิ่งดีๆที่พ่อปอทำจะคงต่อตลอดไปนะ

: )

004441
22 มี.ค. 2550 เวลา 22:55 น.
สามีอาจานก้อเปี่ยนเหมือนกัน
002550
22 มี.ค. 2550 เวลา 23:15 น.
...ความดี ความสามารถ ยศ ตำแหน่ง...
โลกนี้ ไม่ค่อยยุติธรรม จริงม้า ?
แต่ เราที่รู้ว่า เราทำอะไร อยู่ตรงไหน
ก็พอแล้ว เนอะ ....
002377
23 มี.ค. 2550 เวลา 15:16 น.
คิดไม่ออกจริงๆ พ่อคุณคือใครหนอ
เพรช อยู่ที่ไหนก็ยังเป็นเพรช อยู่วันยังค่ำ
มีค่าเสมอ ไม่ว่า เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด
004607
23 มี.ค. 2550 เวลา 20:45 น.
ไม่เป็นไรซะหน่อย ยังไงความสุขก็ยังอยู่เหมือนเดิม
001530
23 มี.ค. 2550 เวลา 23:05 น.
พ่อพี่ปอก็ยังเป็นพ่อที่1ในใจเสมอ
ลาภ ยศ เป็นของนอกกาย
เป็นคนดีอยู่ติดตัวไปตลอดนะ
แล้วก็ทำดีให้พ่อภูมิใจ
นั่นอาจเป็นสิ่งทีร่พ่อต้องการมากกว่าลาภ ยศ นะ :]

001193
24 มี.ค. 2550 เวลา 12:41 น.
เหนือกว่าสิ่งอื่นใดคงเป็นความรักจากคนใกล้ตัวละมังครับ
000682
24 มี.ค. 2550 เวลา 20:40 น.
อย่าคิดมากเลยครับน้องปอ ยศ ตำแหน่ง มันก็เป็นแค่หัวโขนที่จะถอดออกเมื่อไหร่ก็ถอดออกได้ครับ แต่สิ่งที่เป็นหัวโขนที่ถอดออกไม่ได้ก็คือ คุณพ่อของน้องปอก็ยังคงเป็นคุณพ่อของน้องปอวันยันค่ำ ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ไปไม่ได้หรอกครับ

ทหารอาชีพ กับ อาชีพทหารมันแตกต่างกันนะครับ แต่ยังไงก็ตาม นู๋เป๋อรู้ว่า น้องปอรู้อยู่แก่ใจว่าคุณพ่อน้องปอเป็นทหารแบบไหนครับ
26 มี.ค. 2550 เวลา 16:45 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic