+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

ถูกย้าย!!!

ไม่ใช่ซิ ได้รับความไว้วางใจให้ย้าย

 

 

 

 

 

สวัสดีครับ

วันนี้ยาวหน่อยนะครับ แต่อดทนอ่านกันหน่อยนะ เพราะอาจจะไม่ได้คุยกันอีกนาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หยุด 3 วัน กลับบ้านมาครับ  วันเสาร์ ไปลพบุรี  เอารถไปเช็คอู่ประจำที่คุ้นเคยกัน น้องชายไปซื้อกางเกงแบงแบง  ผมเป็น ทส.แม่ ช๊อบปิ้ง 

โอโห ไม่ได้มาลพบุรี 5 ปี เมืองเคยอยู่อู่เคยนอน ลพบุรีเปลี่ยนไปมากจริงๆ ครับ

  อาทิตย์-จันทร์ อยู่บ้านชิลล์ๆ ไป

 

 

เปลี่ยนธีมส์ใดใหม่ครับ

ถึงแม้จะต้องเสียการแสดงออกถึงในสิ่งที่ผมเข้าใจเป็นอย่างดี สิ่งที่ตัวเองถือเป็นงานอดิเรกที่รักมากที่สุด

แต่อย่างไรเสียผมก็เป็นพลเรือน ไม่ใช่ทหาร ก็เลยต้องเปลี่ยนธีมส์เพื่อป้องกันคนผ่านไปผ่านมาเข้าใจผิด  นึกว่าผมเป็นทหาร   เดี๋ยวจะเข้าเป้าคนบางกลุ่ม เดี๋ยวจะถูกจับข้อหาฐานแอบอ้าง "ทำให้ผู้อื่นเข้าใจว่าตนเป็นทหาร โดยไม่มีสิทธิ์" เอาซะได้ แฮะๆๆ

 

 

ถึงจะต้องเปลี่ยนธีมส์

ถึงแม้นายปอ จะเป็นพลเรือน ไม่ใช่ทหาร แต่เชื่อเถอะครับว่านายปอ คนนี้ ยังมีจิตวิญญาณของความเป็นทหารอาชีพ อยู่ในใจเสมอ และยังมุ่งมั่นที่จะศึกษาเรื่องการทหารและระบบราชการ เป็นงานอดิเรก ต่อไป

และที่สำคัญนายปอ หวังที่จะเป็นสุภาพบุรุษ ของทุกๆคน เช่นเดิม

 

ของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจ เนอะ

ผมเชื่อว่าแฟนคลับทุกคน เข้าใจผมดี

เนอะตัวเองเน๊อะ เค้ารู้น๊า ว่าตัวเองเข้าใจเค้าเสมอ อิอิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เข้าเรื่อง

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา

เวลาประมาณ 1230 ณ ห้องอาหารสวัสดิการของที่ทำงานผมเอง

วันนั้นบรรณากาศค่อนข้างคึกคัก เพราะ ผู้บริหารของที่ทำงานมากันครบ โดยมิได้นัดหมายและเป็นที่รู้กันว่า มีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่งซึ่งเมื่อมีผู้บริหารมานั่ง บรรดาเจ้าหน้าที่ผู้อ่อนอาวุโสก็จะไม่ไปนั่งโต๊ะตัวนั้น ทั้งที่ไม่มีใครห้าม แด้วยความเกรงใจมากกว่า

เผอิญว่าวันนั้น ผมและเพื่อน นั่งโต๊ะที่ห่างๆแต่ใกล้กับโต๊ะผู้บริหาร มีอยู่ช่วงหนึ่ง ผมเหลือบเห็นว่า รองผู้บริหาร 2- 3 ท่าน เหลือบตามามองที่ผม เชิงหารือกัน เหมือนจะหันไปถาม ผู้บริหารหมายเลข 1 ผู้ซึ่งให้ผมเข้ามาช่วยงานที่นี่ โดยภรรยาท่านซึ่งเป็นผู้ทาบทามผมมาทำงานกับท่าน ต่อมาก็ให้ผมให้มาช่วยงานที่นี่ รับผิดชอบค่าตอบแทนของผมเอง

ผมได้ยินเสียงของท่านหมายเลข 1แว่วๆ แผ่วเบา ว่า  "..  .............อ๋อ บรรณารักษ์ๆ....-.เด็กดีๆ....... ทำฐานข้อมูลหนังสือ......ใช้ได้ทีเดียวคนนี้ ข้อมง ข้อมูล คอมพิวต๊ง คอมพิวเตอร์ พอใช้ได้....ขยันๆ ......ผมให้เงินเองอยู่นะ "

 

คุณรู้คงรู้ว่าผมจะรู้สึกยังไง

 

 

 

 

ใช่ครับ คุณทายถูก

ผมก็เขินซิครับ เพราะจากคีย์เวริด์ "บรรณารักษ์" และ มันหมายถึงผมแน่ๆ เพราะในที่ทำงานมีผมจบสาขานี้มาคนเดียว

เดินกลับมาทำงานด้วยอาการเขินๆ และหัวใจพองโต ด้วยคำชมเล็กน้อยๆที่แอบได้ยิน

(แหม ทำกระหยิ่มไป อาจไม่ใช้เอ็งก็ได้น๊า ไอ้ปอ)

 

 

 

 

 

พอสักชั่วโมงถัดจากนั้น

ผมได้รับโทรฯ แจ้งว่า กลุ่มผู้บริหารให้ผมพักงานจัดหมวดหมู่และทำฐานข้อมูลหนังสือ ที่ผมทำอยู่เดิม เอาไว้ก่อน

ที่ทำงานมีนโยบาย Peperless ครับ คือจะนำข้อมูลบางอย่างประเภทหนึ่ง ที่อยู่ในกระดาษ คีย์คงในฐานข้อมูลอีกตัวหนึ่ง ซึ่งทำไว้แล้ว โดยจะต้องคีย์จากข้อมูลในกระดาษเดิมทั้งหมด และจะทำลายกระดาษทิ้ง และพอมีข้อมูลใหม่ ก็จะคีย์ลงในฐานทั้งหมด โดยข้อมูลจะทยอยๆเข้ามาทั้งวัน แต่ยังไม่มีคนคีย์

ท่านหมายเลข 1 แนะนำในที่ประชุม ให้ผมไปทำหน้าที่นี้

 

ผมได้ยินทีแรก ร้องอ๋อ และนึกถึงเหตุการณ์ตอนกลางวัน  แต่อีกใจนึงก็อึ้งเบลอๆ ครับ

เพราะทีแรก ไม่อยากไปทำทำงานนั้นเลยครับ

(เป็นครั้งแรกที่คิดแบบนี้)

 คิดว่า เฮ้ย เจ้านายเชื่อมั่นในตัวเรามากไปรึป่าว   ดูลักษณะงานแล้ว  ให้คนที่อ่อนอาวุโสกว่าเราไปพิมพ์ก็ได้ แค่คีย์.. แค่พิมพ์ อาศัยความเร็ว ไม่ได้ใช้ความรู้อะไรเลย

พี่ๆหลายคนก็พูด "ทำไมเข้าไม่จ้างรายวันมานะ.. ไม่เห็นต้องถึงปอ เสียดายความรู้ แต่ก็ช่วยไปก่อนละกัน พอเขาหาคนได้ คงพอปล่อยมือแหละ"

 

 

นั่งจิตตก คิดไปๆคิดมา อยู่นานมากทีเดียวครับ

คิดมา คิดไป คิดไป คิดมา คิดไป คิดมา

เจ้านายเชื่อมั่นผมไปหรือป่าว หรือว่านายพูดเพราะจะใช้งานเราว๊า

จนนั่งมาในรถพ่อ  กลับบ้านพร้อมพ่อนั่นแหละครับ ถึงคิดได้

 

"มีใครที่หมายเลขหนึ่งการันตีเองอย่างเราบ้างว่ะ

เขาบอกเรากับคนอื่นว่า เราขยัน เราเป็นเด็กดี ทั้งที่เขาไม่รู้ว่าเราจะได้ยินนะเว้ย

เราไปทำงานบ้านเขา ทุกคนเรียกเราว่า คุณ หมด หาข้าวหาน้ำให้กินอย่างดี เราป่วยเขารักษา จะไปจะมายังไงก็ได้ ทั้งที่เค้าไม่รู้จักเรามาก่อน

พอมาทำงานที่นี้ เราต้องตอกบัตรอย่างคนอื่นเขาไหม ก็ไม่ต้อง"

 

"งั้นก็ทำไปเหอะ เป็นเกียรตินะมรึง

อย่าดูถูกงานซิว่ะ จะได้มีเครดิต"

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมก็เลยต้องย้ายงานไปอยู่แผนกใหม่ (แต่ยังอยู่ที่ทำงานเดิม) พรุ่งนี้นี่แหละครับ

ผมเลยไม่รู้ว่า แผนกใหม่นี่ผมจะมีเวลาได้เล่นเน็ตหรือป่าว ทั้งที่อยู่หน้าคอม อาจจะได้แต่พิมพ์ พิมพ์ และพิมพ์

อาจจะได้มาคุยกับคุณ และจะได้แวะไปคอมเมนท์ไดอารี่คุณอีกที 

ก็เสาร์-อาทิตย์หน้า ที่ได้กลับบ้าน โน่นเลย

ขอโทษเอาไว้ล่วงหน้า นะตัวเองน๊า

 

 

 

เลยมีอะไรมาให้คุณเล่นกันนิดนึงครับ เอาไว้คิดถึงกัน

(ตรึง... ใครเขาจะคิดถึงมรึงงง ไอ้ปอ!!! )

 

1.อะไรทำให้คุณเข้ามา และติดตามไดอารี่ผมมาถึงวันนี้

2.คิดอย่างไรบ้างกับไดอารี่ของผม

3.มีอะไรจะพูดกับผมบ้างครับ

 

 

 

 

 

EDIT 8 พ.ค.50 เวลา 1515 ได้โอกาสแว็บมานิดนึง .... ผมปรารถนาดีกับทุกๆคนนะครับ ขอความสุขสวัสดีจงมีแต่ท่าน

 

 


สุภาพบุรุษนายปอ
7 พ.ค. 2550

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic