+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

ความว่างเปล่าของหัวใจ

 

 

 

 

 

 

สวัสดีครับ

 

 

เป็นอันสรุปว่า ผมก็ยังไม่ได้หาวิธีผ่อนคลายชีวิตด้วยการไปหานิยายจำพวก แจ่มใส ใยไหม ใบหม่อน หนอนชาเขียว ฯลฯ มาอ่านตามเคยแหละครับ

เพราะว่า พอจะไปเข้าห้องสมุดมหาลัยที่ตัวเองจบมาที่อยู่ใกล้ๆหอ ก็รู้สึกขี้เกียจเข้าไปครับ แค่ค่าเข้า 20 บาท ในฐานะคนนอก เพื่อไปใช้ทรัพยากรความรู้และจรรโลงชีวิต ผมเข้าใจและไม่ขี้ตืดแน่นอน

แต่ว่าด้วยความที่ผมเป็นคนที่คนในหอสมุดแห่งนั้น รู้จักผมกันเกือบหมดทุกคน พอเข้าไปทีนึง ผมต้องตอบคำถามเดิมๆ เกี่ยวกับตัวเอง กับหลายๆ คน มันเหมือนต้องกรอกเทปคำให้สัมภาษณ์ของตัวเองอยู่ซ้ำๆ จนเหนื่อย

ก็เลยไม่ค่อยมีแรงจูงใจให้เข้าไปซักเท่าไหร่

 

ไอ้ครั้นจะซื้อมาอ่านเลย มันก็ดูจะเป็นรายจ่ายที่เกินความจำเป็นไปซักหน่อยเล่มๆนึ่งก็ตกเกือบ 300 บาท ถ้าถูกใจหลายเล่มก็บานปลาย เดียวปลายเดือนจะไม่พอกินเอา ต้องเอานิยายต้มกินแทนข้าว 

เพราะตั้งแต่ทำงานมาปีกว่าๆ ยังไม่เคยขอเงินพ่อแม่ใช้อีกเลย ค่าหอ ค่าซักรีด ค่ากินค่าอยู่ ค่ามือถือ ค่าเดินทาง ภาษีสังคม ฯลฯ ผมพยายามจะบริหารให้มันพอใช้และมีเก็บในแต่ละเดือน มื้อเย็นบางมื้อในปลายเดือน ผมเลือกที่จะทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วก็มานั่งเหี่ยวๆ ว่า ตัวกรูนี่หนอ จะมานั่งบังคับตัวเองให้มันลำบากทำไม  พ่อก็เป็นตั้งนายทหารยศพลโท ราชองครักษ์เวร แม่ก็เป็นตั้งครูบาอาจารย์เป็นนายทหารยศพันเอกหญิง น้องชายนั้น หลวงท่านก็เลี้ยง  

ถ้าเกิดไม่พอขึ้นมา ขอพ่อขอแม่บ้างก็คงพอได้   แต่ก็ยังไม่เคยขออีกเลย ถึงแม้ ผมจะไม่มีปัญญา เก็บไว้ให้พวกเขาได้ชื่นใจบ้าง ทำได้เพียงไม่ต้องขอเขาเพิ่ม ก็ยังดีหน่อย ถ้าไม่พอกินเพราะซื้อนิยายอ่าน มันก็ตะหงิดๆ ยังไงอยู่

การรับผิดชอบตัวเองทั้ง 24 ชั่วโมง ตามแบบฉบับของ คนต่างจังหวัดอย่างผม และหลายๆ คน ที่เข้ามาทำมาหากินในเมืองที่ค่าครองชีพสูงแบบนี้ บางครั้งผมรู้สึกเหนื่อย เหนื่อยมาก เหนื่อยจนบางทีอยากจะหนีไปบวช แต่มันก็ละอายใจที่จะไปเกาะชายผ้าเหลืองกิน ทั้งที่ตัวเองยังพอมีกำลังพอที่จะทำอะไรได้ แม้จะไม่เท่าคนอื่น

ไอ้ครั้นจะไปทำอาชีพเสริมแบบประเภท ขายตรง ธุรกิจเครือข่าย (คงไม่ต้องบอกยี่ห้อนะ)  กินเปอเซนต์อย่างนั้น ผมยอมรับตามตรง ผมทำไม่ได้ เพราะผมศึกษาดูแล้ว ผมรู้สึกว่า ธุรกิจพวกนี้ใช้วิธี "เอามิตรภาพมาหากิน" มีการพูดโน้มนาวต่างๆนานา เป้าประสงค์ใหญ่ ก็คือเอาตัวคนคุยได้ไปเป็นเครือข่ายของตัว แล้วตัวก็ได้กินหัวคิวเพิ่ม จากเพื่อน ญาติโกโหติกา ที่ตัวเองชวนมานั่นแหละ  กินเปอเซ็นต์กับเพื่อนฝูงคนรู้จักนั้น ผมทำไม่ได้แน่นอน

ถ้าจะไปเป็นบอดี้การ์ดพาสไทม์ ก็พอไหวนะผมเนี้ย ทรงผมก็ได้ หน้าก็ได้ หุ่นก็ได้ รองเท้าก็ได้ ระบบระเบียบก็พอได้ จะไม่ได้ก็สังขาร นี่แหละ ฮ่าๆๆๆ

 

ก็คือสรุปว่า ผมอยากจะลองยืนด้วยลำแข้งลีบๆ ของผมเอง ดูบ้าง โดยที่ไม่ต้องไปหาอาชีพเสริมให้กระทบกระเทือนอาชีพหลัก เจ้านายไม่เขม่น ดูบ้าง มันคงเป็นความภูมิใจเล็กๆดีพิลึก

 

ก็เลยไม่ได้ใช้เงินซื้อนิยายเพื่อสุนทรียอารมณ์ หากมันเกินความจำเป็น

 แล้วนิยายพวกนี้อ่านรอบ สองรอบ ก็จำได้ จนบรรยากาศของความละมุนทางใจมันจะหายไป แล้วก็เบื่อจนตัวเองจะเป็นพระเอกแทนอยู่แล้ว

( เป็นได้แค่พระเอกในนิยายเท่านั้นแหละผม เอิ๊กๆๆๆๆ )

ก็เลยได้แต่ทำงานๆ  / เรียน ภ.อังกฤษ ชีวิตเป็นฟันเฟืองไปตามเดิม

 

 

 

 

 

 

 

นั้นซินะ..... แล้วผมจะได้เป็นพระเอกในชีวิตจริงของใครไหม? ในการใช้ชีวิตตัวคนเดียวแบบนี้ ถึงแม้มันจะดูมีความสุขดี

แต่มันก็เหมือนชีวิตขากอะไรไปซักอย่าง ?

ผมเข้าใจนะครับว่า ของอย่างนี้ ถึงเวลาจะมาก็มา ไม่ต้องไปควานหา

และผมก็ไม่ปฏิเสธว่า คนเราสามารถอยู่คนเดียวได้  คนเรายังมีคนรอบข้างในชีวิตอีกมากมาย และความรักนั้น มีหลายองค์ประกอบ

แต่นั่น เป็นเพียงคำประชดตัวเอง ในยามที่ไม่มีใคร หรือป่าว

และผมก็ไม่อยากมีใคร เพียงเพราะว่าผมเหงา เพราะเมื่อความเหงาหายไป  เราอาจจะไม่ได้รักคนที่มาทดแทนความเหงานั้น  และต้องมีคนเจ็บปวด ช้ำใจเพราะความเหงาของเรา ซึ่งผมคงรู้สึกผิดเอามากๆ 

 

แล้วเรื่องสภาพร่างกายของผมเอง ก็เป็นข้อจำกัดอย่างหนึ่งเหมือนกัน ใครเล่าจะเอาชีวิตมาฝากไว้กับผม คนที่จะเป็นอัมพาต เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แต่ลึกๆแล้ว ในใจผม ก็อยากมีใครซักคนไว้รัก  มา "เติมเต็ม" ใจซึ่งกันและกัน ในแบบที่ผู้ชายคนนึงสามารถจะรักผู้หญิงคนนึง ได้บ้าง

 

นั่นซินะ สำหรับผมจะมีซักคนไหม

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
เราก้อทำธุรกิจแบบหากินกะเพื่อนไม่ได้แน่นอนอ่ะ รับม่ายล่ายยย

ความรักถ้ามันจะมาก้อมาเองแหละ
ไม่ต้องรีบไขว่คว้าหรอก
000327
20 ก.ค. 2550 เวลา 22:21 น.
เฮ้ย ได้ซิงงงงปอ ฮิ้วว
000327
20 ก.ค. 2550 เวลา 22:22 น.

:)


ผญ คนนั้นกำลังเดินทางมา
พี่ปอเชื่อขวัญป่าวหล่ะ?
รักษาสุขภาพด้วยนะคะพี่
000602
21 ก.ค. 2550 เวลา 00:32 น.
ปอก็หาร้านเช่าหนังสือสิ
พี่ก็ติดนิยายพวกนี้แหละ แต่จะให้ซื้อทุกเล่มก็รกเต็มบ้าน เลยเดินเข้าออกร้านเช่าหนังสือทุกวัน อ่านเล่มไหนถูกใจจริงๆค่อยซื้อมาเก็บไว้ ^^
002737
21 ก.ค. 2550 เวลา 11:27 น.
เรื่องอย่างนี้

อยุ่เฉยๆ มันจะมาเอง จริงๆน่คะ

001158
21 ก.ค. 2550 เวลา 13:37 น.
พี่ปออย่าคิดอย่างนั้นดิค่ะว่าใครจะกล้าเอาชีวิตมาฝากกะพี่ปอ

พี่ปอเป็นคนดีนะค่ะ เป้ยเชื่อนะค่ะว่ายังไงสักวันหนึ่งอ่ะต้องมีคนที่ใช่สำหรับพี่ปอ และพี่ปอก็เป็นคนที่ใช่สำหรับเค้าคนนั้นแน่นอนค่ะ

พี่ปอเคยดู MV พรหมลิขิตของ big ass มั้ยค่ะ ในนั้นจะมีอยู่คู่หนึ่งที่ผู้ชายนั่งรถเข็น แต่ผู้หญิงก็เต็มใจที่จะรักแล้วก็ดูแลผู้ชายคนนั้น เพราะฉะนั้นนะค่ะ เป้ยคิดว่า เรื่องภายนอกมันก็เป็นแค่องค์ประกอบแหละคะ ของจริงมันอยู่ที่ใจ พี่ปอว่ามั้ยค่ะ อิอิ
000593
21 ก.ค. 2550 เวลา 15:31 น.
วันนี้อ่านแล้วเหมือนปอกำลังเหงา...

อย่าเพิ่งคิดว่าจะไม่มีใคร แต่คิดว่าเรายังไม่เจอเค้าก้อแค่นั้น...จะได้มีกำลังใจ

เราไม่ค่อยถนัดเรื่องการเข้าห้องสมุด เลยนิยมซื้อหนังสือมากกว่า เพราะเวลามีน้อยแล้วก้อไม่แน่นอน ซื้อแล้วจะได้เอาไปโน่นมานี่ได้ด้วย จะอ่านเล่มเดียวสามเดือนก้อไม่เป็นไร...

เราเพิ่งเริ่มทำงาน แต่ก้อคิดว่าคงไม่ขอเงินพ่อแม่อีกแล้วเหมือนกัน มีแต่จะต้องเก็บไว้ให้ เนอะ..
001202
22 ก.ค. 2550 เวลา 08:45 น.
ทำไมถึงไม่ขอเงินพ่อแม่ทั้งๆที่พ่อม่มีเงินให้เราขอ
...............
...............
เมย์ว่านะ เพราะว่า มันเหมือนกับว่าเราทำงานแล้ว เราก็มีศักศรีเหมือนคนทำงาน ศักศรีของลูกผู้ชาย ไม่อยากรบกวน เหมือนกับว่ารบกวนมามากพอแล้ว
หรือเปล่าค่ะ?...
003007
22 ก.ค. 2550 เวลา 11:42 น.
เราเป็นคุณครูจนๆเรายังมีเงินส่วนหนึ่งให้แม่เราใช้ทุกเดือนๆเลยนะ

ไม่ชอบพวกขายตรงเหมือนกัน ที่โรงเรียนเรามีเพียบ..อย่าได้ไปหลงกลเชียวล่ะ 55

เราเชื่อว่าคนทุกคนเกิดมาแล้วจะต้องเจอคนคนนั้นของตัวเองนะจ๊ะ ถ้าปอไม่รีบ อยากให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปเรื่อยๆก่อน ซักวันคนคนนั้นก็จะเข้ามาเอง

เราคิดว่าคนทุกคน ควรจะรักตัวเอง รักให้มากจนความรักที่มีอยู่มันมากจนเหลือที่จะแบ่งไปรักคนอื่นได้ จะทำให้เรารักใครๆได้โดยที่เราไม่รู้สึกขาดความรักนะจ๊ะ

สู้ๆนะ...ทำงานเยอะ รักษาสุขภาพล่ะ

ไม่ได้เข้ามาตั้งนาน หวังว่าปอคงจะสบายดี
000888
22 ก.ค. 2550 เวลา 18:42 น.
รักมันมากกว่านั้นนะค่ะ ..


อธิบายไม่ถูกอ่ะ .. จริงๆ นะ
คุณช่วยตัวเองได้ครบ รู้จักคิด

ถึงเวลา .. มันจะมาเองค่ะ
อย่าว่าตัวเองแบบนี้อีกนะ ..

รู้มั๊ยตัวเองอ่ะ เข้มแข็งแล้ว เก่งด้วยจ๊ะ
004540
23 ก.ค. 2550 เวลา 14:54 น.
เวลาทำงานแล้วคุณค่าของเงินมันสำคัญมากเลยเนอะ จะใช้แต่ล่ะที คิดแล้วคิดอีก

ถ้ามีเวลาว่างเยอะ นอนพักผ่อนดีกว่าจ้ะ ไม่เปลืองเงินด้วย อิๆ
001040
23 ก.ค. 2550 เวลา 17:16 น.
โรงเรียนเราไม่ได้เป็นโรงเรียนนานาชาติหรอกจ้ะ

แต่สอนวิชาต่างๆด้วยภาษาอังกฤษจากครูต่างชาติแค่นั้นเอง

นักเรียนไทยทั้งน๊านนนนน
000888
23 ก.ค. 2550 เวลา 19:59 น.
วันนี้มาแนวหวานซึ้งเลยนะ

คิดถึงเพื่อนนะ
001530
23 ก.ค. 2550 เวลา 20:31 น.
ดีแล้วหละ
จงภูมิใจในความสามารถการใช้เงินของตน
อิอิ ^^
003983
24 ก.ค. 2550 เวลา 12:17 น.
มีแน่นอนค่ะ..

เพราะน้องเป็นคนจริงใจ
000055
26 ก.ค. 2550 เวลา 19:03 น.
เชื่อว่า...ต้องมีสักคนค่ะ
ที่รักคุณปอที่จิตใจจริงๆ
004584
27 ก.ค. 2550 เวลา 23:56 น.
หวัดดีค่ะพี่ปอ
ชีวิตช่วงนี้เป็นไงบ้าง
ถึงเหงายังไงก็อย่าเพิ่งย่อท้อนะ
ชีวิตยังอีกไกลเนอะ จิงมั๊ยๆ
เอาใจช่วยนะคะ
001193
30 ก.ค. 2550 เวลา 20:19 น.
พี่ปอ จิตใจ ดี ยังไงก้อต้องมีแหละ
คนๆนั้นของพี่ปอ.........


พี่ปอ เป็นพระเอกของเพื่อนๆน้อง หลายคนนะค่ะ

004695
^
5 ส.ค. 2550 เวลา 17:02 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic