+ เกิดมา ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน +

ความคิด ที่ผุดขึ้นมา

 

 

สวัสดีครับ

 

ตอนนี้เคลียร์งานเรียบร้อยแล้ว นั่งว่างๆอยู่   อย่างเพิ่งคิดนะครับว่า ผมกำลังอู้อยู่ แฮ่ๆ คือ งานเป็นงานที่เชื่อมกับอีกฝ่ายนึง ถ้าเขายังไม่สรุปงานส่งขึ้นมาให้ ผมผมก็จะยังรับมาต่อไม่ได้ แต่ก่อนเคยไปขอเขาทยอยขึ้นมาทำเป็นส่วนๆ ก่อน ทำไปทำมา ฝ่ายโน่นเขาบอกมันกระจัดกระจาย เขาขอสรุปส่งขึ้นมาทีเดียว อิอิ

ก็เลยรอเขาเอางานมาส่ง

ครั้นจะไปใช้คาถา เด็กออฟฟิศแสนดี "พี่ครับงานผมเสร็จแล้ว มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" ก็รู้สึกอืดๆ เพราะกว่าจะเคลียร์งานตัวนี้เสร็จ ก็เครียดพอดู ก็เลยคิดว่าจะผ่อนคลายซักนิด นี่ก็เย็นแล้ว

ขอผลัดไปใช้คำถามนี้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน เนอะๆ

 

 

 

ช่วงนี้ผมมีความคิดแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ครับ

อยู่ดีๆก็นึกถึงสมัยเรียนขึ้นมา นึกถึงบรรยากาศ รับร้องวันแรก คิดถึงเพื่อน คิดถึงมิตรภาพของเพื่อน ที่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สนิท คบกันเป็นกลุ่มๆกับคนที่ถูกอาธยาศรัยต่อกัน แต่ก็ไม่มีปัญหาใดๆกับกลุ่มอื่น

นึกถึงบรรยากาศรับน้องชายทะเล นึกถึงเวลานั่งคุยกันตอนเวลาว่าง ที่โต๊ะไม้ใต้ตึก ที่พวกเราเรียกว่า "โต๊ะเอก"

นึกถึงมาดนักวิชาการของทุกๆคนเมื่อเข้ารายงานวิชาสัมมนา นึกถึงตอนฝึกงาน

นึกถึงตอนที่ผมเข้าร่วมทำกิจกรรมกับองค์การนิสิต อดหลับอดนอนจัดงาน ทะ แต่ก็เห็นรอยยิ้มของน้องๆ  เห็นรอยยิ้มของทีมงาน

นึกถึงตอนที่ เหมือนจะมีคนต่างที่ ต่างทาง มารู้สึกดีๆต่อกัน มันทำให้คลึ้มใจดีพิลึก ที่ไม่คิดว่า คนอย่างเรา ก็ (เกือบ) จะมีแฟนได้เหมือนกันวุ้ย

 

ช่วงอายุขนาดนั้น ในตอนนั้น ผมรู้สึกว่าผมได้ประสบการณืที่หลากหลายมากเลยนะ ได้เห็นโลกกว้างขึ้น ได้รุ้คนหลากหลาย ได้ทำอะไรหลายอย่าง เหมือนๆกับที่คนอื่นทำ

 

 

ต่างกับตอนนี้ ที่ผมโตมากขึ้นสังคมของเพื่อนเปลี่ยนมาเป็นสังคมของการทำงาน

บางอย่างที่ ทำได้ในตอนนั้น อาจจะทำไม่ได้ ในตอนนี้

 

 

มีคนเคยบอกว่า...คนที่ระลึกถึงความหลัง คือคนที่ไม่มีความสุขในปัจจุบัน

ผมก็ไม่แน่ใจว่า ผมเป็นอย่างนั้น หรือป่าว

แต่มานึกดูอีกที ในตอนนี้ ปัจจุบันนี้ ผมก็ยังยิ้มได้ หัวเราะได้นี่หน๊า

แล้วการยิ้มการหัวเราะ คือสัญลักษณ์ของความสุข หรือเปล่าน๊า

 

 

 

 

 

 

ปล. เสาร์-อาทิตย์นี้ ไปปฐมนิเทศ ป.โท ที่พิษณุโลก ไม่รู้จะได้ไปกราบศาลสมเด็จพระนเรศวร ที่อยู่ในบริเวณวังจันทน์ หรือเปล่า ถ้าได้ไปกราบท่านก็คงดีจะดีมากๆ อยากกราบท่านมานานแล้วครับ เพราะเมื่ 30 กว่าปีที่แล้ว พ่อผมก็มากราบท่านที่ศาลนี้ เหมือนกัน

 

 

 

 

---------------------------------------- ปอ ผู้ชายแถวหลัง
ดิฉันคงไม่มีความสุขมานานมาแล้ว

เพราะทุกนาทีที่ผ่านไป มัวแต่นึกถึงแต่ความหลังทั้งนั้นเลยยยยย

ตอบ - ยิ้มกับหัวเราะ คิดว่าคือสัญลักษณ์ ของความสุข ...

แต่ว่า

สุขแท้ หรือ สุขเทียม ?

อันนี้ ไม่แน่ใจ
004474
29 พ.ค. 2551 เวลา 18:48 น.
เรานึกถึงช่วงเวลาที่ยังเรียนตั้งแต่เริ่มทำงานน่ะแหล่ะปอ ... ตอนเรียนเราสนุก เรารับผิดชอบแค่ตัวเอง ตอนทำงาน ทุกอย่างเราต้องร่วมกันรับผิดชอบ ดูมันยิ่งใหญ่กว่าเยอะเลย และแน่นอนว่า เหนื่อยกว่าเป็นไหนๆ

ชีวิตเราก้าวมาสู่เลขสองได้ครึ่งทางแล้วเนอะ

ป.ล.รู้สึกแก่จัง
001040
29 พ.ค. 2551 เวลา 19:48 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic